Pierwszego dnia tygodnia…

Kontynuujmy zatem historię od miejsca, w którym zakończyliśmy wspomniane wyżej opracowanie „Sześć dni przed Paschą…”.

• 6 kwietnia, sobota (wg kalendarza heb. już niedziela, 17 Nisan), rok 30 AD — w sobotę późnym wieczorem, po zakończonym szabacie, kobiety kupują różne, potrzebne do namaszczenia ciała Jezusa, rzeczy.

(Mk 16:1) A gdy minął szabat, Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome nakupiły wonności, aby pójść i namaścić go.

Z Ewangelii Łukasza wynika, że przynajmniej część stosownych wonności kobiety zakupiły już wcześniej — w dzień śmierci Jezusa — w czwartek po południu, 4 kwietnia, 14 Nisan (zob. Łk 23:54–56).

• 7 kwietnia, niedziela, poranek (heb. 17 Nisan) — wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia, jeszcze przed świtem, kobiety udają się do grobu Jezusa, aby namaścić Jego ciało; ich największym zmartwieniem jest ciężki kamień zamykający wejście do wykutego w skale grobu.

(Mk 16:2–3) 2 Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy wzeszło słońce, przyszły do grobu. 3 I mówiły do siebie: Któż nam odwali kamień od wejścia do grobowca?

• Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome przybywają nieco wcześniej od pozostałych kobiet i zastają odsunięty kamień oraz rzymskich strażników w stanie „omdlenia” (por. Mt 28:1; Łk 24:1–3; J 20:1).

(Mk 16:4) (A gdy spojrzały, zobaczyły, że kamień został odwalony). Był bowiem bardzo wielki.

• Wkrótce potem, o świcie, przychodzą pozostałe kobiety, po czym wszystkie wchodzą do grobu i widzą, że ciała Jezusa tam nie ma.

(Łk 24:2–3) 2 I zastały kamień odwalony od grobowca. 3 A wszedłszy do środka, nie znalazły ciała Pana Jezusa.

• Po stwierdzeniu tego niezrozumiałego dla nich faktu, Maria Magdalena biegnie powiadomić Piotra i Jana, którzy następnie w pośpiechu udają się w kierunku grobu; zmęczona Maria Magdalena nie nadąża za nimi i pozostaje w tyle.

(J 20:2–4) 2 Wtedy pobiegła i przyszła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i powiedziała do nich: Zabrali Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli. 3 Wyszedł więc Piotr i ten drugi uczeń i poszli do grobu. 4 I biegli obaj razem, ale ten drugi uczeń wyprzedził Piotra i pierwszy przybył do grobu.

• W tym czasie pozostałym kobietom, które zdezorientowane stały przy grobie, objawiają się aniołowie i zapewniają je, że Jezus zmartwychwstał.

(Łk 24:4–6) 4 A gdy zakłopotały się z tego powodu, nagle dwaj mężowie stanęli przy nich w lśniących szatach. 5 I przestraszone, schyliły twarze ku ziemi, a oni powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? 6 Nie ma go tu, ale powstał z martwych. (…)

• Z mieszanymi uczuciami strachu i radości kobiety odchodzą od grobu, aby powiadomić o całej sprawie uczniów Jezusa; po drodze z nikim nie rozmawiają o tym, czego były świadkami przy grobie (por. Mt 28:5–8; Mk 16:5–8).

(Mk 16:7–8) 7 Ale idźcie i powiedzcie jego uczniom i Piotrowi: Udaje się przed wami do Galilei. Tam go ujrzycie, jak wam powiedział. 8 Wyszły więc szybko i uciekły od grobu, bo ogarnęły je lęk i zdumienie. Nikomu też nic nie mówiły, ponieważ się bały.

• Rzymscy strażnicy dochodzą do siebie i wracają do miasta, aby złożyć sprawozdanie żydowskim kapłanom i starszym, a przy okazji zabezpieczyć się przed nieuniknionymi, przykrymi konsekwencjami ze strony swojego przełożonego.

(Mt 28:11–14) 11 A gdy one poszły, niektórzy ze straży przyszli do miasta i oznajmili naczelnym kapłanom wszystko, co się stało. 12 Ci zaś zebrali się ze starszymi i naradziwszy się, dali żołnierzom sporo pieniędzy; 13 I powiedzieli: Mówcie, że jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli go, gdy spaliście. 14 A gdyby to doszło do namiestnika, my go przekonamy, a wam zapewnimy bezpieczeństwo.

• Jan i Piotr przybiegają na miejsce pochówku, gdzie wszystko dokładnie oglądają, po czym wracają do siebie (por. Łk 24:12).

(J 20:4–10) 4 I biegli obaj razem, ale ten drugi uczeń wyprzedził Piotra i pierwszy przybył do grobu. 5 Kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednak tam nie wszedł. 6 Przyszedł też Szymon Piotr, idąc za nim. Wszedł do grobowca i zobaczył leżące płótna; 7 I chustę, która była na jego głowie, położoną nie z płótnami, ale zwiniętą osobno na jednym miejscu. 8 Potem wszedł także ten drugi uczeń, który pierwszy przybył do grobu, zobaczył i uwierzył. 9 Jeszcze bowiem nie rozumieli Pisma, że miał zmartwychwstać. 10 Wtedy uczniowie powrócili do domu.

• Maria Magdalena wreszcie dociera (sama) do grobu; gdy stoi płacząc przed grobem, ukazuje się jej Jezus i pociesza ją, ale zabrania się dotykać (por. Mk 16:9).

(J 20:11–17) 11 Ale Maria stała na zewnątrz przed grobem, płacząc. A gdy płakała, nachyliła się do grobowca; 12 I ujrzała dwóch aniołów w bieli, którzy siedzieli tam, gdzie było złożone ciało Jezusa, jeden u głowy, a drugi u nóg. 13 I zapytali ją: Kobieto, czemu płaczesz? Odpowiedziała im: Bo zabrali mego Pana i nie wiem, gdzie go położyli. 14 A to powiedziawszy, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, lecz nie wiedziała, że to Jezus. 15 Jezus ją zapytał: Kobieto, czemu płaczesz? Kogo szukasz? A ona, sądząc, że to ogrodnik, odpowiedziała mu: Panie, jeśli ty go wziąłeś, powiedz mi, gdzie go położyłeś, a ja go zabiorę. 16 Jezus powiedział do niej: Mario! A ona, obróciwszy się, powiedziała do niego: Rabbuni! — co się tłumaczy: Nauczycielu. 17 Jezus do niej powiedział: Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do mego Ojca. Ale idź do moich braci i powiedz im: Wstępuję do mego Ojca i waszego Ojca, i do mego Boga, i waszego Boga.

• Następnie, jako najwyższy kapłan (zob. Heb 7:1–10:22; por; Kpł 16), Jezus wstępuje do Miejsca Najświętszego w prawdziwym Przybytku w niebie (Hbr 8:1–5) przez własną świętą krew ofiary (Hbr 9:11–14); stąd „Nie dotykaj mnie”, skierowane do Marii Magdaleny.

• Gdy wszystko zostało wykonane, Jezus powraca i ukazuje się pozostałym kobietom, które były jeszcze w drodze do uczniów (zgodnie z poleceniem aniołów) i które teraz mogły Go już dotknąć.

(Mt 28:8–10) 8 Odeszły więc szybko od grobu z bojaźnią i z wielką radością i pobiegły przekazać to jego uczniom. 9 Kiedy szły przekazać to jego uczniom, nagle Jezus wyszedł im na spotkanie i powiedział: Witajcie! A one podeszły, objęły go za nogi i oddały mu pokłon. 10 Wtedy Jezus powiedział do nich: Nie bójcie się! Idźcie, powiedzcie moim braciom, aby poszli do Galilei. Tam mnie ujrzą.

• Maria Magdalena wraca pospiesznie do uczniów, wyprzedzając pozostałe kobiety i opowiada im ze szczegółami, że rozmawiała z żywym Jezusem (por. J 20:18).

(Mk 16:10–11) 10 Ona zaś poszła i opowiedziała to tym, którzy z nim przebywali, pogrążonym w smutku i płaczącym. 11 A gdy oni usłyszeli, że żyje i że go widziała, nie wierzyli.

• Po pewnym czasie do zgromadzonych uczniów docierają kobiety, którym po drodze objawił się Jezus, i potwierdzają słowa Marii Magdaleny.

(Łk 24:9–11) 9 A wróciwszy od grobu, oznajmiły to wszystko jedenastu i wszystkim pozostałym. 10 A były to: Maria Magdalena i Joanna, Maria, matka Jakuba, i inne z nimi, które opowiedziały to apostołom. 11 Lecz ich słowa wydały im się niczym baśnie i nie uwierzyli im.

• Jezus ukazuje się Piotrowi.

(1 Kor 15:5) I że ukazał się Kefasowi, (…)

(Łk 24:34) Ci [uczniowie — red.] mówili: Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.

(poza powyższymi dwoma wzmiankami, o tym spotkaniu w NT nic więcej nie ma)

• 7 kwietnia, niedziela, popołudnie (heb. 17 Nisan) — Jezus spotyka się z dwoma uczniami idącymi do Emaus i wyjaśnia im sens pism ST (por. Mk 16:12).

(Łk 24:13–27) 13 A tego samego dnia dwaj z nich szli do wioski zwanej Emmaus, która była oddalona o sześćdziesiąt stadiów [ok 11 km — red.] od Jerozolimy. 14 I rozmawiali ze sobą o tym wszystkim, co się stało. 15 A gdy tak rozmawiali i wspólnie się zastanawiali, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. 16 Lecz ich oczy były zakryte, żeby go nie poznali. 17 I zapytał ich: Cóż to za rozmowy prowadzicie między sobą w drodze? Dlaczego jesteście smutni? 18 A jeden z nich, któremu było na imię Kleofas, odpowiedział mu: Czy jesteś tylko przychodniem w Jerozolimie i nie wiesz, co się tam w tych dniach stało? (…) 25 Wtedy on powiedział do nich: O głupi i serca nieskorego do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! 26 Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć i wejść do swojej chwały? 27 I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach.

• 7 kwietnia, niedziela, późny wieczór (wg kalendarza heb. już poniedziałek 18 Nisan) — rozpoznawszy Jezusa w Emaus, ci dwaj uczniowie wyruszają natychmiast do Jerozolimy, do zgromadzonych tam dziesięciu Apostołów — nie było z nimi Tomasza, zob. J 20:24 (por. Mk 16:13).

(Łk 24:33–35) 33 A wstawszy o tej godzinie, wrócili do Jerozolimy i zastali zgromadzonych jedenastu i tych, którzy z nimi byli. (…) 35 Oni zaś opowiedzieli, co się stało w drodze i jak go poznali przy łamaniu chleba.

Słowo „jedenastu” jest tutaj nazwą stosowaną na określenie Apostołów, a nie liczebnikiem, podobnie jak „dwunastu” w J 20:24 lub 1 Kor 15:5 jest określeniem całej grupy Apostołów, która wtedy liczyła tylko jedenaście osób, bo Judasz już nie żył.

• Chwilę później Jezus ukazuje się im wszystkim i udowadnia, że ma ciało i nie jest zjawą (por. Mk 16:14; J 20:19–24).

(Łk 24:36–43) 36 A gdy to mówili, sam Jezus stanął pośród nich i powiedział do nich: Pokój wam. (…) 40 Kiedy to powiedział, pokazał im ręce i nogi. (…) 43 (…) i jadł przy nich.

• 14 kwietnia, niedziela (24 Nisan) — Jezus ukazuje się jedenastu uczniom, tym razem jest z nimi Tomasz.

(J 20:26–28) 26 A po ośmiu dniach jego uczniowie znowu byli w domu, a Tomasz z nimi. I przyszedł Jezus, gdy drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i powiedział: Pokój wam. 27 Potem powiedział do Tomasza: Włóż tu swój palec i obejrzyj moje ręce, wyciągnij swoją rękę i włóż ją w mój bok, a nie bądź bez wiary, ale wierz. 28 Wtedy Tomasz mu odpowiedział: Mój Pan i mój Bóg!

• między 15 kwietnia a 15 maja — Jezus ukazuje się rankiem grupie uczniów po raz trzeci, nad morzem Tyberiadzkim (tj. Jeziorem Galilejskim)

(J 21:1–2) 1 Potem Jezus znowu ukazał się uczniom nad Morzem Tyberiadzkim. (…) 2 Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael, który był z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza i dwaj inni z jego uczniów [w tym Jan — red.].

• Jezus ponownie ukazuje się Apostołom oraz ponad 500 innym braciom (nie ma pewności, że było to jedno wydarzenie) (por. Mak 16:15–18).

(Mt 28:16–17) 16 Potem jedenastu uczniów poszło do Galilei na górę, na którą Jezus im polecił. 17 A gdy go ujrzeli, oddali mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili.

(1 Kor 15:6) Potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość żyje aż dotąd, a niektórzy zasnęli.

• Jezus ukazuje się swojemu bratu, Jakubowi.

(1 Kor 15:7) Potem ukazał się Jakubowi, (…)

(poza tą wzmianką, o tym spotkaniu w NT nic więcej nie ma)

• 16 maja, czwartek (26 Iyar) — Jezus po raz ostatni spotyka się z Apostołami i wstępuje do nieba (por. Łk 24:49; 1 Kor 15:7)

(Dz 1:1–9) 1 Pierwszą księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus zaczął czynić i czego nauczać; 2 Aż do dnia, w którym został wzięty w górę po tym, jak przez Ducha Świętego udzielił poleceń apostołom, których wybrał. 3 Im też po swojej męce objawił się jako żywy w wielu niewątpliwych dowodach, przez czterdzieści dni ukazując się im i mówiąc o królestwie Bożym. (…) 9 Kiedy (…) oni patrzyli, został uniesiony w górę i obłok zabrał go sprzed ich oczu.