Czy to możliwe… (cz. 1)

Ponad dwa tysiące lat temu Jezus Chrystus, dyskutując z Żydami, powiedział:

(J 5:31–39) 31 Jeśli ja świadczę sam o sobie, moje świadectwo nie jest prawdziwe. 32 Jest ktoś inny, kto świadczy o mnie, i wiem, że świadectwo, które daje o mnie, jest prawdziwe. 33 Wy posłaliście do Jana, a on dał świadectwo prawdzie. 34 Lecz ja nie przyjmuję świadectwa od człowieka, ale to mówię, abyście byli zbawieni. (…) 36 Ale ja mam świadectwo większe niż Jana. Dzieła bowiem, które Ojciec dał mi do wykonania, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że Ojciec mnie posłał. 37 A Ojciec, który mnie posłał, on świadczył o mnie. Nigdy nie słyszeliście jego głosu ani nie widzieliście jego postaci. 38 I nie macie jego słowa trwającego w was, bo temu, którego on posłał, nie wierzycie. 39 Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.

O jakich pismach mówił Jezus? Wyjaśnił to uczniom osobiście na drodze (długości ok. 11 km) z Jerozolimy do Emmaus:

(Łk 24:27, 44) 27 I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach. (…) 44 Potem powiedział do nich: To są słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co jest o mnie napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.

Mówił o księgach Starego Testamentu, tj. żydowskich księgach czytanych między innymi w synagogach i w świątyni, uważanych za natchnione przez Boga, pieczołowicie przepisywanych i przekazywanych z pokolenia na pokolenie od ponad tysiąca lat. W księgach tych znajdowały się zapowiedzi przyjścia Mesjasza — na którego Żydzi czekali z niecierpliwością — oraz wiele szczegółów dotyczących Jego życia, w postaci mniej lub bardziej oczywistych proroctw. Część z tych fragmentów żydowscy uczeni w piśmie uważali bezdyskusyjnie za mesjańskie, co do części spierali się lub uważali, że Go nie dotyczą (szczególnie proroctwa o cierpiącym Mesjaszu były niezrozumiałe).

Mojżesz spisał Torę (tzw. Prawo, czyli pięć ksiąg Biblii: Rodzaju, Wyjścia, Kapłańską, Liczb i Powtórzonego Prawa) około 1500 lat przed Chrystusem. Pierwsze zapowiedzi Mesjasza znajdują się właśnie w tych księgach. Kolejne pisma Starego Testamentu były spisywane przez różnych autorów przez około 1000 lat. W wielu z nich są przedstawione wydarzenia z życia Mesjasza. Ostatnią z ksiąg była księga Malachiasza, spisana około 400 lat przed Chrystusem — i w niej też są proroctwa dotyczące przyjścia Mesjasza.

Czy jest możliwe żeby przez przypadek w życiu jednego człowieka nastąpiły wszystkie te zapowiadane stopniowo przez ponad 1000 lat wydarzenia dotyczące Mesjasza?

Teraz będzie odrobinę matematyki. Jakie jest prawdopodobieństwo, że jakiś człowiek urodził się w miejscowości Betlejem i został skazany na śmierć? Innymi słowy, jakie jest prawdopodobieństwo, że losowo wybrany mieszkaniec Palestyny z I wieku, urodził się w Betlejem i został stracony przez egzekucję na krzyżu? Rozważmy to na prostym przykładzie: mamy w pudełku 1000 kulek, 500 czarnych i 500 białych; prawdopodobieństwo, że losowo wyciągnięta kulka będzie biała wynosi 500 do 1000, czyli 1 do 2 (czyli inaczej mówiąc 1/2 albo 50%). A teraz załóżmy, że połowa białych kulek jest szklana a połowa metalowa, i podobnie z kulkami czarnymi — teraz mamy 250 kulek białych metalowych, 250 kulek białych szklanych, 250 kulek czarnych metalowych i 250 kulek czarnych szklanych. Zgadza się? Szansa, że wylosujemy białą metalową kulkę wynosi tym razem 250 do 1000, czyli 1/4 albo 25%. Jeśli analogicznie dołożymy kolejny podział (np. na kulki matowe i błyszczące), to prawdopodobieństwo wylosowania białej matowej metalowej kulki będzie wynosiło tylko 125 do 1000, czyli 1/8, tj. 12,5%. Zauważ, że postępując w ten sposób każdy dodatkowy warunek zmniejsza prawdopodobieństwo wylosowania kulki spełniającej wszystkie warunki o połowę.

Wróćmy teraz do proroctw dotyczących Mesjasza. Możemy powiedzieć, że losowo wybrany mieszkaniec Palestyny urodził się w Betlejem albo urodził się gdzie indziej. Załóżmy — przyjmując w bardzo dużym uproszczeniu — że prawdopodobieństwa tych dwu zdarzeń są równe i wynoszą po 50%. Dodajmy do tego drugie wydarzenie: losowo wybrany człowiek został skazany na śmierć albo nie — i znów (upraszczając) ustalmy te prawdopodobieństwa na równe 50%. To dodajmy jeszcze trzeci warunek: losowo wybrany człowiek pochodził z pokolenia Judy albo nie — znów po 50%. Prawdopodobieństwo, że te trzy (niezależne) wydarzenia — urodzony w Betlejem, z pokolenia Judy, skazany na śmierć — zajdą w życiu jednego człowieka wynosi 12,5%. Zgodzisz się? Do czego zatem zmierzam?

Poniżej zacytowałem 45 zapowiedzianych, w różnych księgach Starego Testamentu, szczegółów dotyczących życia Mesjasza. Jaka jest szansa, że wszystkie one wydarzyły się w życiu jednego człowieka, jeżeli przyjmiemy jak poprzednio, że prawdopodobieństwo każdego z tych zdarzeń wynosi 50%? Otóż szansa, że te zapowiedzi spełnią się w życiu jednego człowieka wynosi 0,0000000000028%, czyli około 1 do 35 000 000 000 000. Jak to sobie wyobrazić? Wyobraź sobie kwadrat o boku około 55 km, na którym w jednej warstwie leżą gęsto, jedna przy drugiej kulki o średnicy 1 cm, wszystkie czarne z wyjątkiem jednej — białej. Wyobraź sobie teraz, że nad tym kwadratem skaczesz na spadochronie z zawiązanymi oczami i jak wylądujesz losujesz sobie jedną kulkę. Jaka jest szansa, że podniesiesz białą? Właśnie taka: 1 do 35 000 000 000 000 (przy okazji, szansa trafienia szóstki w „totka” wynosi około 1 do 13 983 816). A jaki byłby wynik, gdybyśmy przyjęli prawdopodobieństwo każdego z zapowiedzianych wydarzeń na poziomie 25% (a to i tak, jak sądzę, bardzo zawyżona liczba)…? Trzeba by wyniku obliczeń dopisać jeszcze 14 zer! Wyobraź sobie tym razem sześcienne pudło o krawędzi 1000 km wypełnione po brzegi „grubym” piaskiem — każde ziarnko 1 mm średnicy, wszystkie żółte i jedno białe. Teraz włóż tam rękę i wyciągnij białe ziarnko.

Proroctwa dotyczące Mesjasza (część pierwsza)

(Rdz 3:15) I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.

(Rdz 22:18) I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.

(Rdz 49:10) Nie będzie odjęte berło od Judy ani prawodawca spomiędzy jego nóg, aż przyjdzie Szylo i jemu będą posłuszne narody.

(Lb 9:12) Nie pozostawią z niej nic do rana ani nie połamią jej kości. Zgodnie ze wszystkimi przepisami Paschy będą ją obchodzić.

(Lb 21:8–9) 8 Wtedy PAN powiedział do Mojżesza: Wykonaj jadowitego węża i umieść go na drzewcu. I stanie się tak, że każdy ukąszony, kiedy spojrzy na niego, będzie żył. 9 Mojżesz wykonał więc węża miedzianego i umieścił go na drzewcu; gdy wąż kogoś ukąsił, a ten spojrzał na węża miedzianego, pozostawał przy życiu.

(Lb 24:17) Ujrzę go, ale nie teraz; zobaczę go, ale nie z bliska; gwiazda wzejdzie z Jakuba, berło powstanie z Izraela i pobije książąt Moabu oraz wytraci wszystkich synów Seta.

(Pwt 18:15, 18) 15 PAN, twój Bóg, wzbudzi ci proroka podobnego do mnie spośród ciebie, spośród twoich braci. Jego będziecie słuchać; (…) 18 Wzbudzę im proroka podobnego do ciebie spośród ich braci i włożę moje słowa w jego usta, a on powie im wszystko, co mu rozkażę.

(Ps 2:7) Ogłoszę dekret: PAN powiedział do mnie: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.

(Ps 16:10) Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle ani nie dopuścisz swemu Świętemu doznać zniszczenia.

(Ps 22:1) Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? Czemu jesteś tak daleki od wybawienia mnie, od słów mego jęku?

(Ps 22:7–8) 7 Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc: 8 Zaufał PANU, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha.

(Ps 22:16) Psy bowiem mnie osaczyły, obległa mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi.

(Ps 22:18) Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.

(Ps 27:12) Nie wydawaj mnie na pastwę moich nieprzyjaciół, bo powstali przeciwko mnie fałszywi świadkowie i ci, którzy dyszą okrucieństwem.

(Ps 35:19) Niech się nie cieszą z mojego powodu ci, którzy bez przyczyny są moimi wrogami, niech nie mrugają okiem ci, którzy niesłusznie mnie nienawidzą.

(Ps 38:11) Moi bliscy i przyjaciele stronią od moich ran, a moi krewni stoją z daleka.

(Ps 41:9) Nawet mój przyjaciel, któremu ufałem, który jadł mój chleb, podniósł przeciwko mnie piętę.

(Ps 69:9) Bo gorliwość o twój dom zżarła mnie i spadły na mnie urągania urągających tobie.

(Ps 69:21) Zamiast pokarmu podali mi żółć, a gdy pragnąłem, napoili mnie octem.

(Ps 78:2) Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;

(Ps 118:22) Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym.

  • Ilustracja pochodzi z: The Illuminated Bible, containing the Old and New Testaments, translated out of the original tongues, and with the former translations diligently compared and revised . . . embellished with sixteen hundred historical engravings by J. A. Adams, more than fourteen hundred of which of which are from original designs by J. G. Chapman. New-York, Harper & Brothers, Publishers, 82 Cliff-Street, 1846.
  • Wszystkie cytaty (chyba, że zaznaczono inaczej) pochodzą z tzw. Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (2017). Pismo Święte. Stary i Nowy Testament, pilnie i wiernie przetłumaczone w 1632 roku z języka greckiego i hebrajskiego na język polski z uwspółcześnioną gramatyką i uaktualnionym słownictwem. Toruń: Fundacja Wrota Nadziei.
  • Ewentualne odstępstwa od opublikowanego w UBG tekstu są niezamierzone i są jedynie wynikiem pomyłek podczas kopiowania lub redakcji tekstu w wersji elektronicznej.
Do poczytania
  • Ankerberg, J., & Weldon, J. (2011). Knowing the truth about Jesus the Messiah. Chattanooga, TN: ATRI Publishing.
  • Baron, D. (1886). Rays of Messiah’s glory; or, Christ in the Old Testament. Lond.
  • Fruchtenbaum, A. G. (1998). Messianic Christology: a study of Old Testament prophecy concerning the first coming of the Messiah. Tustin, CA: Ariel Ministries.
  • Keith, A. (1833). The evidence of prophecy. New York: American tract society.
  • Krysicki, W. (2002). Rachunek prawdopodobieństwa i statystyka matematyczna w zadaniach. Cz. 1, Rachunek prawdopodobieństwa (wyd. 9). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  • Lockyer, H. (1973). All the messianic prophecies of the Bible. Grand Rapids: Zondervan Pub. House.
  • Meldau, F. J. (1988). The prophets still speak: Messiah in both testaments. Bellmawr, NJ: Friends of Israel Gospel Ministry.
  • Powell, D. (2006). Holman QuickSource Guide to Christian Apologetics. Nashville, TN: Holman Reference.
  • Stoner, P. W. (1953). Science speaks; an evaluation of certain Christian evidences. Wheaton, Ill.: Van Kampen Press.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.